Rozdział 1 'Uśmiech'

-Caroline-

Promienie słońca otuliły moją twarz.

 

 Nie lubiąc tego uczucia, zakryłam twarz poduszką. Próbując zasnąć lecz jednak nie udało się, w wampirzym  tempie wstałam i ubrałam przy okazji. Teraz w normalnym tempie poszłam do łazienki i zaczęłam poranną toaletę. Skończyłam i ociągając się zeszłam na dół. Wiatr rozwiał moje ułożone przed chwilą włosy. UGH! Chwila, chwila nie otwierałam okna...Powoli podeszłam do rozwianej firany i zamknęłam okno. Byłam zdezorientowana, jakim cudem te okno jest otwarte gdy pamiętam że zamykałam okna. Mimowolnie odwróciłam się i od razu odskoczyłam, serce powędrowało do mojego gardła a ręce zaczęły drżeć ale po chwili  dłonie zacisnęły się w pięści.

 

-Jesteś nienormalny! -krzyknęłam na całe gardło. Ale on się nic się nie odezwał tylko patrzał na mnie.

-Wyjdź z mojego domu! Nie masz tu wstępu! -powiedziałam już trochę spokojniej. Ale on nadal tępo mi się przyglądał.

Zamknęłam oczy i westchnęłam, po chwili moje oczy znowu się otworzyły a Klaus's nie było... Przede mną stała wysoka lampa... Dlaczego wszystko mi się z nim kojarzy?! Może... Może...Nie! To by było głupie, wczoraj już o tym myślałam i dzisiaj tez?! Nie, to jak dla mnie za dużo. Teraz trzeba myśleć o...o...o czymś normalnym nie o nim. No i znowu, no więc dzisiaj jest mój dzień. A dlaczego?! dlatego że mam kupić sukienkę!

 

Wyszłam z domu i skierowałam się do sklepu w którym miałam spotkać się z Bonnie...

 

-Klaus-

Powoli zbliżałem się do domu Salvatore'ów musze wyrównać swe rachunki. Wszedłem do pomieszczenia niezauważalny, pierwsze co rzuciło mi się w oczy to ciało, ciało kobiety. Podszedłem do ciała i sprawdziłem puls nie ma...Co do cholery się tu wydarzyło?! Rozpruwacz powrócił? Mój grymas mimowolnie zszedł a zawitał nikły uśmiech.

Usłyszałem jęki, szedłem po schodach na górę aż w końcu doszedłem do celu, do pokoju Stefan'a. Zobaczyłem coś czego nie chciałem ujrzeć...Stefan "skakał" po mojej siostrze.  Rebekah od razu spojrzała na mnie, miała zły wyraz  twarzy. W wampirzym tempie ubrałam się ,podeszła do mnie i z całej siły uderzyła mnie w twarz.

 

-Jesteś bezczelny! -krzyczała - chce mieć swoją prywatność a ty jak zwykle ją naruszasz

 

-Zapomniałaś Kochana siostrzyczko kto ma sztylet?! JA! Nie przyszedłem do ciebie tylko do Salvatore"ów, nie bądź nie miła...

 

-Czego chcesz Klaus? - zapytał nieoczekiwanie Stefan

 

-Tego samego co ty... - widziałem zdezorientowanie na jego twarzy.

 

-Klaus przejdź do rzeczy...- był wyraźnie sfrustrowany. Mimowolnie uśmiech zawitał drugi raz, zeszliśmy na dół i mogłem przejść do sprawy...

 



 ---------------------------------------
 

 Mam nadzieje że się podobało? A tak w ogóle ktoś czyta?

                                                                                                 ~*~Angel~*~